Terugblik op 2025
Het heeft even geduurd voordat ik weer wat van mij laat horen, 2025 is dan ook een jaar waarin ik heel veel heb meegemaakt en kijk daar graag samen met jullie op terug.
Begin dit jaar had ik een stormloop aan aanvragen, ik kon niet eens alles zelf inplannen, waardoor ik de hulp van 2 collega scheerders heb ingeschakeld. Samen hebben we de klanten allemaal op kunnen vangen en daarvoor een hele grote dank aan Sanne en Inge!
Zonder jullie had ik het niet gered.....
Nog steeds krijg ik aanvragen van nieuwe klanten en daar ben ik nu echt wel goed aan het filteren. Ik word ook een dagje ouder en die jonge paarden, daar moet je echt 100% met de kop bij zijn, want een ongeluk zit in een klein hoekje.....ik neem jullie dan even mee naar eind 2024.
Via via kreeg ik een aanvraag uit Duitsland, ze hadden gehoord van de "Holländische Schermeisterin" en die moest en zou hun paarden scheren. De afstand was al buiten mijn comfort-zone, maar ach, ik had een dag vrij en heb ze ingepland. Wat een onwijs mooie stal, ik keek mijn ogen uit! Elke stal had een eigen paddock en de paarden konden zowel binnen als buitenstaan wanneer ze zelf wouden. Een echt paleisje voor de dieren.
Ik had me ondertussen op de wasplaats geïnstalleerd en paard nr 1 kwam eraan. Dit was een jonkie en had wel een snel achterbeen, maar vooruit, gewoon normaal je ding doen en klaar. Paard nummer 2 was al gedeeltelijk geschoren, maar mocht nu helemaal kaal. Nu snapte ik ook waarom deze gedeeltelijk geschoren was. De benen gingen (gelukkig) goed, maar zodra ik richting hoofd ging was het een echte draak.
Paard kan er niks aan doen, het is een vluchtgedrag wat ze vertonen, maar toch.
Met moeite een praam erop gekregen (en iedereen die weet dat ik dat altijd heel voorzichtig aanpak) en tot de bakstukken kunnen scheren, maar wel met gevaar voor eigen leven. Wat een snel voorbeen. Als je daar voor ging staan, nou dan zou het zomaar kunnen zijn dat je laatste minuut in was gegaan........brr moet er niet aan denken om daar een trap van te krijgen.
Paard nummer 3 werd er neergezet en deze zal ik niet snel vergeten.
Het scheren ging goed totdat ik 1 seconde niet oplette bij zijn buik, ik werd gepakt door zijn achterbeen en sloeg met mijn hoofd tegen de wand. Wat een geluk dat ik en een pet op had en dat er rubber om de wand heen zat, want ik had het anders niet na kunnen vertellen....
Ik weet ook niet of ik buiten westen ben geweest, ik ben opgestaan en naar voren gelopen, mijn petje afgedaan en gekeken of er geen bloed was.
Oh jee, dit had ik nog nooit eerder meegemaakt. Ik moest echt even bijkomen. Paard uit voorzorg voor het laatste kleine stukje been een praam opgezet, en met hartslag 200 afgeschoren......nog één te gaan.......
Gelukkig pakte die goed uit, maar allemaal jonge dieren die hoog in de sport worden opgeleid, maar sociaal totaal onopgevoed zijn en daar heb ik echt een bloedhekel aan. ]
Onderweg naar huis heb ik de film wel 100 x voorbij zien komen en ik mag alle engeltjes bedanken die ik op mijn schouders heb gehad want dit had ook heel anders af kunnen lopen......
In ieder geval een stal die van mij direct een aanmerking krijgt dat er de volgende keer een dierenarts bij moet zijn om alles te verdoven, want Karin is gekke Henkie niet ;)
Na zo'n ervaring sta je toch weer met beide benen op de grond en zoals eerder genoemd ben ik veel secuurder geworden met het scheren van paarden van nieuwe klanten. Als een paard doorgaans bij de smid braaf is dan vertrouw ik het mij wel toe, maar is die dat niet dan stuur ik je altijd door naar mij collega die zelf kan sederen en goed kan sederen, want daar zitten ook haken en ogen aan. Niet elk paard kun je zomaar een standaard sedatie geven, daar zit ook heel veel verschil in....
Terug kijkend op 2025 gaan we naar eind februari. Mijn eerste eigen pony, Vosje, werd ziek en kreeg onsamenhangende klachten. Het bleek een kaakontsteking te zijn en helaas hebben we haar op 3 maart dit jaar in laten slapen. Ik zou haar geen langere lijdensweg bezorgen en achteraf was het goed zo. Ze heeft een heel fijn leven gehad en mij en onze dochter zoveel plezier laten beleven. Meer over haar kun je in een oudere blog lezen.
En toen kreeg ik ineens veel vragen over wat als je paard overlijdt, wat kun je allemaal doen en ook dat heb ik voor jullie allemaal in een blog verwerkt.'
https://karin-evers-professioneel-paardenscheerster-blogs.webnode.nl/l/wat-als-je-paard-dood-gaat/
Joris bleef alleen achter en geloof het of niet, volgens mij had hij nu een beter leven zonder Vosje.
Hij lag ineens elke nacht in de stal want hij had het zaagsel van zijn toef tot in zijn staart zitten. Ik had echt een happy paard. Hij trok in het begin nog wel naar de buurpaarden, maar langzamerhand merkte ik wel dat hij het wel goed vond, al het lekkere gras was voor hem.
Hij had eindelijk zijn ritme weer te pakken en ons verlangen naar een tweede paard hebben we maar naast ons neer gelegd omdat hij het alleen zo goed deed.
Ja deed, maar dat lees je verder....
In mei dit jaar een bod gedaan op een ander huis en sinds juli zijn we verhuisd naar een kluswoning. Het huis stond bekend als "50 tinten bruin". Echt hilarisch, maar gelukkig konden wij er doorheen kijken.
Ondertussen is er al heel veel veranderd, en met kleine stappen komen we toch al wel in de buurt van ons droomhuis.
Deze zomer waren er ook veel aanvragen van paarden en pony's met PPID.
Ook mijn collega's gaven aan het drukker te hebben dan normaal.
Het zal wel aan het klimaat liggen en de akelige temperatuurschommelingen waar we het hele jaar al mee moeten dealen.......het is niet anders.
In de herfst was de druk van het klussen thuis af, we de keuken en woonkamer waren zo goed als klaar en de badkamer was vernieuwd. Nu kon ik mijn energie weer volledig kwijt in het scheren van paarden, iets wat ik heel graag doe.
Totdat die zwarte dag in oktober zich aanmeldde, ik kwam op stal en Joris had ineens een witte vlek op zijn "goede" oog. Hij is zolang ik heb hem heb (2004) al blind aan zijn rechteroog.
Ik was in paniek en belde de dierenarts.
Hij had wel eens eerder een ontsteking gehad en er werd zalf voorgeschreven die ik minimaal 2x per dag moest zalven en dan moest het met een paar dagen beter gaan.
Helaas werd de vlek erger en na een test bleek zijn hoornvlies te zijn beschadigd. We ging over naar een nadere oogzalf en de vlek werd iets minder, maar bleef wel aanwezig.
Die week erop weer een test gedaan en nu was het hoornvlies heel waardoor we als extra nog prednisondruppels konden toedienen. Joris werkte enorm mee, de dierenarts zei ook wat een goedzak is het toch.
Na weken intensief druppelen was de vlek geheel weg en kon ik het wel van de daken schreeuwen!
Het was ons toch gelukt.
Die maandagochtend was de laatste keer dat ik hem had behandeld en woensdag erop deed ik de stal 's ochtends open om hem te voeren en ik kon wel janken, maandag niks te zien en nu zat er weer helemaal een soort van vlies op zijn oog en hij kneep hem nu ook samen, voor mij een teken dat hij nu ook pijn had en dat is niet de bedoeling.
Ik had een aantal weken ervoor als tegen mams gezegd dat als hij weer ziek zou worden, dat dat de laatste keer zou zijn. We grapten toen nog dat we hoopten dat dat nog wel 10 jaar mocht duren, maar niet wetende dat die dag zo snel zou komen.
Ik ben naar stal gegaan en heb Joris verteld dat het tijd is en anderhalf uur lang met mijn ziel onder de arm bij hem gestaan en toen kon ik pas dat vervelende telefoontje plegen.
Mijn dierarts begreep me volkomen en gaf aan dat ik een goede keus had gemaakt die oh zo moeilijk was, maar je maatje wil je toch niet laten lijden?
We hebben hem aan de weg laten inslapen zodat hij niet door de weide gesleept hoefde te worden, want 700 of 300 kg daar zit wel een verschil in.
Pfff, ik zie de beelden weer voor me en de tranen lopen over mijn wangen, maar ik weet dat ik een goede keuze heb gemaakt.
De laatste jaren was hij dampig en deden we al niet veel meer. Ja Stacey reed hem wel eens en dan was hij altijd de clown aan het uithangen. Nog nooit heeft hij bij mij een pas verkeerd gezet, maar bij haar? We kunnen er vaak om lachen. Mama mag ik zonder zadel? Jazeker, wel met de barebackpad erop en was deed hij? Lekker lopen en ineens vanuit het niets bokken, maar dat wel zo dat ze bleef zitten, de grapjas.
Ik heb nog nooit zo'n band gehad met een paard en dan doet het je heel zeer als die er niet meer is na 23 jaar....
Als aandenken wil ik voor in ons huis een mooie glasplaat met de hoofden van alle paarden die ik heb gehad, maar dat is nog wel even puzzelen met de foto's. Ik ben de trotse eigenaar geweest van Interesting Jibon (vosje), Lady's Scouravy (Lady), Polerte J (Polert), Prospectus J (Junior), Rosalie (Roosje), Dicaprio (Joris), Ollie en Lady's Jibon BB (Bengel), 8 stuks in een tijdsbestek van 32 jaar paarden houden.
De dag dat Joris is ingeslapen was ook de dag dat Stacey stage liep bij mij, dus ik moest wel door en onder de mensen zijn die dag. Dat heeft me wel goed gedaan, vooral als je zo'n paard kaal scheert:
De dag erna heeft Rendac Joris opgehaald en de beste chauffeur was onder de indruk van ons verhaal. Hij heeft hem echt fijn ingeladen zoals het hoort. Toen alle rommel opruimen en ben ik maar begonnen met alles te verkopen. Bij mijn mams geen paard meer. De afstand is te ver om weer opnieuw aan een uitdaging te beginnen. Wellicht in de toekomst weer iets voor Stacey en mij samen, maar de tijd zal het leren.....
Ik ben daarna weer verder gegaan met scheren en de laatste klant van dit jaar was wel bijzonder.
Deze ruin vond het hoofd altijd heel spannend. Vooraf heb ik hem gewoon omgekocht met wat snoepjes van Joris en tadaa, zonder praam het hele hoofd kunnen scheren!
Ik ga in 2026 toch een andere tactiek gebruiken ;)
De agenda voor heel 2026 staat al online! Wil je verzekerd zijn van een plek? Neem dan op tijd contact met mij op, want vol = vol
https://karin-evers-paardenscheerster.webnode.nl/vrije-plekken-2026/
Bedankt voor het lezen en wellicht tot ziens!
